Εσχάτως, με αφορμή και την κοινή εμφάνιση Καραμανλή, Σαμαρά, Βενιζέλου, πληθαίνουν τα σενάρια περί στόχων για δημιουργία κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» ή «εθνικής ενότητας». Κοντολογίς, κυβέρνησης συνεργασίας κομμάτων ή και προσωπικοτήτων, αλλά χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος θεωρείται «τελειωμένος».
Δεν είναι τυχαίο ότι οι κυριακάτικες εφημερίδες έριξαν ιδιαίτερο βάρος στο «μέτωπο» Καραμανλή, Σαμαρά, Βενιζέλου, οι οποίοι θέλουν να εμφανίζονται πλέον ως «σωτήρες» ή εν πάση περιπτώσει το «εναλλακτικό» αντι-μητσοτακικό μέτωπο. Πόσο μάλλον, αφού η αντιπολίτευση είναι πολυκερματισμένη και, τουλάχιστον στην παρούσα, δεν απειλεί με ανατροπή το καθεστώς Μητσοτάκη. Βέβαια, οι κινήσεις των τριών, οι οποίοι μάλιστα έχουν πάμπολλους πολιτικούς σκελετούς στις ντουλάπες τους, έρχονται να προστεθούν σε ένα σύνθετο πολιτικό περιβάλλον, οπότε επιθυμεί να κάνει τη δική του κίνηση ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά και με τον «απρόβλεπτο παράγοντα» την Καρυστιανού.
Γενικότερα, πάντως, όλα δείχνουν ότι οι επόμενοι μήνες, θα είναι περίοδος σημαντικών πολιτικών εξελίξεων. Οι κλυδωνισμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη αναμένεται να ενταθούν, εν μέσω νέων αποκαλύψεων για σκάνδαλα, αγροτικών κινητοποιήσεων, ακρίβειας, φτωχοποίησης της κοινωνίας και διεθνών εξελίξεων που «αγγίζουν» άμεσα τα εθνικά θέματα. Ακόμα και το νομοσχέδιο Δένδια που αλλάζει τα πάντα στις Ενοπλες Δυνάμεις και έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις των στρατιωτικών, αποτελεί ένα ακόμα αγκάθι για την κυβέρνηση.
Ενδεικτικό του τρόπου που προσεγγίζει ο Τύπος την «κίνηση» Καραμανλή, Σαμαρά, Βενιζέλου, είναι το δημοσίευμα της εφημερίδας, «Παρόν», η οποία αναφέρει πως «αποτελεί κοινή εκτίμηση ότι η κινητικότητα που αναπτύσσουν το τελευταίο διάστημα οι Κ. Καραμανλής και Αντ. Σαμαράς – εσχάτως μπήκε στο κλαμπ και ο Ευ. Βενιζέλος – μόνο τυχαία, συμπτωματική και πρόσκαιρη δεν πρέπει να είναι. (…) Στο τέλος της ημέρας, ο στόχος των τριών πρώην είναι η αλλαγή σκηνικού. Βάσει σχεδίου ή όχι, δεν είναι σαφές προς το παρόν. Η στοχοποίηση του Κυρ. Μητσοτάκη, σύμφωνα με εκτιμήσεις, υπηρετεί έναν στόχο: Την απαξίωσή του και την αποκαθήλωσή του. Πλην όμως, ο στόχος των τριών πρώην δεν επικεντρώνεται μόνο εκεί, αλλά στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών ούτως ώστε να καταστεί εφικτή μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή εθνικής σωτηρίας. Και σε αυτή την κυβέρνηση δεν θα μπορεί να έχει ρόλο ο Κυρ. Μητσοτάκης».
Το ενδιαφέρον είναι ότι περίπου στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εφημερίδα, «Καθημερινή», η οποία μόνο ως αντιπολιτευόμενη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. «Οι εικασίες για το τι μπορεί να περιλαμβάνουν αυτές οι επαφές (σ.σ. των τριών) δίνουν και παίρνουν. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ένας πολιτικός που δεν συνηθίζει να κρύβει τα λόγια του, έδωσε σαφές στίγμα δημοσίως στην εκδήλωση της περασμένης Δευτέρας. Επαναλαμβάνοντας πως η χώρα έχει καταστεί «μη διακυβερνήσιμη» και εξηγώντας προς αποφυγήν παρεξηγήσεων πως αυτό σημαίνει «ότι υπάρχει ανάγκη για υπερβάσεις, ρήξεις αλλά και συναινέσεις», περιέγραψε πώς προβλέπει το εκλογικό και μετεκλογικό μέλλον: «Η μονοκομματική εκδοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» φαίνεται «να έχει εξαντλήσει τα όριά της, ιδίως υπό τη μορφή μιας αυτοδύναμης μονοκομματικής κυβερνητικής πλειοψηφίας». Μιλώντας για ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» το οποίο θα βασίζεται στις συναινέσεις, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά υποστήριξε πως η επόμενη κυβέρνηση δεν μπορεί να έχει πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
»Την ίδια ώρα ο Κώστας Καραμανλής αναφερόταν επίσης στην ανάγκη συναινέσεων, μιλώντας με θερμά λόγια για τον συνομιλητή του. Σε μια αποστροφή, μάλιστα, του λόγου του, που πέρασε μάλλον απαρατήρητη, ο Καραμανλής χαρακτήρισε τον Βενιζέλο σπουδαίο συνομιλητή «είτε ως αντίπαλο είτε ως συμπαίκτη». Είναι προφανές πως ο Βενιζέλος μπορεί πλέον να είναι και… συμπαίκτης.
»Οι αναφορές των δύο πρώην για συναινέσεις, παρουσία του Αντώνη Σαμαρά αλλά και του Νίκου Δένδια, αποτύπωσαν ουσιαστικά τη βούλησή τους για το σενάριο μη αυτοδυναμίας. Αν η Ν.Δ. βρεθεί αισθητά χαμηλότερα του 30%, η «διακυβερνησιμότητα» θα μπορούσε να επιδιωχθεί με μια σύγκλιση του πρώτου με το δεύτερο κόμμα, που δεν θα περιλαμβάνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το σκηνικό αυτό μπορεί να προκύψει ακόμη και μετά τις δεύτερες εκλογές, αν η Ν.Δ. δεν κατορθώσει να πλησιάσει σε ποσοστό αυτοδυναμίας. Αρκετοί μάλιστα λένε πως ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να πλασαριστεί ως υποψήφιος για τον ρόλο ενός πρωθυπουργού κοινής αποδοχής: τα πάθη με τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αμβλυνθεί, το ΠΑΣΟΚ είναι ο φυσικός χώρος του, ενώ πλέον, όπως φαίνεται, καλλιεργεί μια στρατηγική συμμαχία με τον Κώστα Καραμανλή και τη «βαθιά» Δεξιά. Δεν είναι τυχαίο πως στενός πολιτικός φίλος του Βενιζέλου έλεγε ότι συνομιλεί με τον «φυσικό ηγέτη της Κεντροδεξιάς», όπως χαρακτήριζε τον Κώστα Καραμανλή, κάτι που αποτελεί γέφυρα με το παραδοσιακό κομμάτι της Ν.Δ.
»Αντίστοιχα, ο Αντώνης Σαμαράς εκφράζει την πιο λαϊκή Δεξιά και έτσι «φτιάχνεται μια τριπλέτα «Κέντρου – Κεντροδεξιάς και Δεξιάς», όπως επισημαίνει η ίδια πηγή. Από την άλλη, ο Κώστας Καραμανλής θέλει να έχει λόγο στα δημόσια πράγματα, χωρίς όμως να τρέφει πλέον προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες. Οι συχνές παρεμβάσεις του δείχνουν πως μόνο αδιάφορος δεν είναι για όσα συμβαίνουν στη χώρα, και κυρίως στο κόμμα του, τον προσανατολισμό του οποίου δείχνει πρώτη φορά από το 2009 διατεθειμένος να επηρεάσει. Τέλος, ο Αντώνης Σαμαράς είναι σταθερά κινητικός. Τελευταία πολλοί λένε πως το νέο κόμμα έχει μπει στον πάγο και δεν θα προχωρήσει. Ο,τι και αν αποφασίσει, το βέβαιον είναι πως ο πετροπόλεμος προς την κυβέρνηση θα συνεχιστεί με στόχο τη φθορά της ώστε να πέσει κάτω του 30%, κάτι που θεωρείται αναγκαίο για να προκύψει το σενάριο της «μη διακυβερνησιμότητας». Το παζλ, πάντως, έχει σχηματιστεί: οι τρεις πρώην κινούνται μαζί, έχοντας κιόλας δείξει τα χαρτιά τους στο τραπέζι».
