Τζεϊ Ντι Βανς: Από την «Ελεγεία των χίλμπιλις» στον Λευκό Οίκο

Η έντονη αντιπαράθεση που ξέσπασε εντός του Λευκού Οίκου που προκάλεσε το «μοιραίο ρήγμα» στη στρατηγική συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ουκρανία, προκάλεσε αναστάτωση στους Ευρωπαίους ηγέτες και ανέδειξε με εμφατικό τρόπο τον κεντρικό ρόλο του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς ως φορέα και εκφραστή της εξωτερικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ.

Κατά την πρώτη σημαντική διεθνή παρέμβασή του, στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, ο Βανς εξέπληξε τους παρευρισκόμενους επιλέγοντας να υποβαθμίσει το ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία – της πλέον αιματηρής ευρωπαϊκής σύγκρουσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αντί να επικεντρωθεί σε αυτό, χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να εξαπολύσει σφοδρή κριτική στους στενούς Ευρωπαίους συμμάχους της Ουάσιγκτον, εστιάζοντας στο μεταναστευτικό και στην ελευθερία του λόγου, και κατηγορώντας τις ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ ως αντιδημοκρατικές, που αγνοούν τη λαϊκή βούληση. Με χαρακτηριστική ένταση, αμφισβήτησε ακόμη και τη βάση των κοινών αξιών πάνω στις οποίες στηρίζεται η διατλαντική συνεργασία.

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Βανς βρέθηκε και πάλι στην επικαιρότητά, στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς δημόσιας σύγκρουσης με τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον οποίο κατηγόρησε ανοιχτά ως αχάριστο. Η σύγκρουση αυτή αποτέλεσε συνέχεια των μηνυμάτων που είχε ήδη εκπέμψει στο Μόναχο.

Ηταν αναμενόμενο

Ωστόσο, για όσους μελετούν προσεκτικά την πολιτική του διαδρομή, οι πρόσφατες αυτές κινήσεις δεν ήταν καθόλου απρόσμενες.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ έχει αναδειχθεί σε κύριο εκπρόσωπο της «διανοητικής πτέρυγας» του Τραμπισμού, δίνοντας ουσιαστική υπόσταση στο σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» («America First»). Σε κείμενα, ομιλίες και συνεντεύξεις, ο Βανς διατυπώνει μια ιδεολογία που επιχειρεί να συνδέσει τις ανησυχίες της αμερικανικής εργατικής τάξης με τη δράση των παγκόσμιων ελίτ και τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στον διεθνή χώρο.

Η θέση του σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, αυτή αποτυπώνεται στη σκληρή κριτική του προς αυτή, που θεωρεί ότι έχει παραμελήσει τη ζωή εκατομμυρίων απλών Αμερικανών.

Κατά την προεκλογική εκστρατεία του στο πλευρό του Ντόναλντ Τραμπ, ο Βανς είχε αναλάβει κυρίως να επιτίθεται στους Δημοκρατικούς και να αντιπαρατίθεται με τους δημοσιογράφους. Τότε, η παρουσία του επισκιαζόταν από τον εκκεντρικό ρόλο του Έλον Μασκ στην κυβέρνηση Τραμπ. Η ομιλία του στο Μόναχο, όμως, και ο δημόσιος διαπληκτισμός με τον Ζελένσκι, ενίσχυσαν δραματικά την εικόνα του ως ηγετικού στελέχους.

Όλα αυτά προκάλεσαν ερωτήματα σχετικά με την ιδεολογική εξέλιξη του Βανς μέσα στους κόλπους του αμερικανικού συντηρητισμού, αλλά και το τι πραγματικά πιστεύει σήμερα.

«Είναι πολύ περισσότερο πραγματιστής παρά ιδεολόγος», ανέφερε ο Τζέιμς Ορ, καθηγητής φιλοσοφίας της θρησκείας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και στενός φίλος του Βανς, τον οποίο ο ίδιος ο αντιπρόεδρος αποκαλεί χαριτολογώντας «ο Βρετανός Σέρπα μου». «Μπορεί να διακρίνει ξεκάθαρα τι είναι και τι δεν είναι προς το αμερικανικό συμφέρον», πρόσθεσε ο Ορ, «και για εκείνον το αμερικανικό συμφέρον δεν συνδέεται με κάποια αφηρημένη ουτοπία, αλλά με τους ίδιους τους Αμερικανούς πολίτες».

Ο Βανς επαναλαμβάνει διαρκώς τη θέση αυτή, τονίζοντας ότι η Αμερική δεν είναι απλώς «μια ιδέα» αλλά ένα πραγματικό έθνος. Συχνά αναφέρεται στο οικογενειακό νεκροταφείο των προγόνων του στο Κεντάκι, υποστηρίζοντας πως η οικογένεια και η πατρίδα είναι πιο θεμελιώδεις αξίες από κάποιες παραδοσιακές αφηρημένες ιδέες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η Αμερική.

Η θέση του αυτή αποτυπώνεται και στη σκληρή κριτική του προς τη διαχρονική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, που θεωρεί ότι έχει παραμελήσει τη ζωή εκατομμυρίων απλών Αμερικανών. Όπως χαρακτηριστικά είπε στο Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών πέρυσι, σε πολλές μικρές πόλεις των ΗΠΑ «οι θέσεις εργασίας μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό και τα παιδιά στάλθηκαν στον πόλεμο».

Χαμαιλέοντας της πολιτικής

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Βανς έχει περάσει από πολλές πολιτικές μεταμορφώσεις. Αρχικά είχε εκφραστεί εναντίον του Τραμπ, τον οποίο είχε χαρακτηρίσει το 2016 «απεχθή» και «ηλίθιο». Στο διάσημο βιβλίο του Hillbilly Elegy («Ελεγεία των Χίλμπιλις») κατηγορούσε αρχικά την ίδια την εργατική τάξη για την κατάστασή της, ενώ τελευταία έχει μεταφέρει αυτήν την ευθύνη στις «ελίτ» – όρος που περιλαμβάνει Δημοκρατικούς, παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους, φιλελεύθερους, στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων, παγκοσμιοποιητές και ακαδημαϊκούς.

Παράλληλα, έχει επηρεαστεί σημαντικά από την ιδέα του «red pill», την οποία αποδίδει στον Ντόναλντ Τραμπ: πρόκειται για τη μεταφορική αντίληψη πως έχει αποκτήσει πρόσβαση σε μια «κρυμμένη αλήθεια», ενώ το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα παραμένει εγκλωβισμένο σε παρωχημένες αντιλήψεις.

Οι θέσεις του Βανς για την Ουκρανία είναι απόλυτα συνεπείς με αυτό το σκεπτικό. Η σκληρή του σύγκρουση με τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο αποτυπώνει την πεποίθησή του πως η στήριξη στην Ουκρανία απομακρύνει πόρους από επείγοντα εσωτερικά ζητήματα, όπως η κρίση στα σύνορα των ΗΠΑ και ο ανταγωνισμός με την Κίνα.

Τελικά, μέσα από τη δράση και τις δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Βανς αναδεικνύεται σε έναν πολιτικό με σύνθετη και ενίοτε αινιγματική προσωπικότητα, που εκφράζει αυθεντικά την πολιτική Τραμπ και διαμορφώνει με νέους, εντυπωσιακούς όρους τον τρόπο που οι ΗΠΑ βλέπουν τη θέση τους στον κόσμο.

Ζ. Χ.

Πραγματική ενημέρωση στο
mailbox σας. Χωρίς λογοκρισία.

Σχετικά Άρθρα

Ο ανήσυχος Νοέμβρης της Ευρώπης

Απεργίες και διαδηλώσεις από τη Γαλλία έως την Ιταλία, με αιτήματα για μισθούς, στέγη και αντίσταση στους εξοπλισμούς.

Μακρονισμός : Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς!

Η μάχη για τη διαδοχή του Μακρόν φουντώνει. Λε Μερ, Φιλίπ, Ατάλ και Λαγκάρντ αναζητούν το μέλλον του μακρονισμού, χωρίς να αποχωρίζονται τις πολιτικές του.

Γαλλία – μουσικές διαδηλώσεις: Το «κίνημα της φανφάρας»

Στη Γαλλία, ο όρος «κίνημα της φανφάρας» αναφέρεται στην ενσωμάτωση μουσικών συγκροτημάτων στις κοινωνικές και πολιτικές διαδηλώσεις

Εντονος προβληματισμός στο Ιράν για το αύριο της χώρας

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση αναπτύσσεται στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος του Ιράν από στελέχη που δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς αντικαθεστωτικά ή περιθωριακά

Ισπανία: Οταν η στεγαστική κρίση γίνεται γενική απεργία

Η γενική απεργία στην Ισπανία φέρνει τη στεγαστική κρίση στο επίκεντρο ενόψει των πρόωρων εκλογών, δοκιμάζει την κυβέρνηση Σάντσεθ και αναδεικνύει τα όρια των προτάσεων της Δεξιάς