«Ένα, δύο, τρία…πολλά Λος Άντζελες». Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το σχέδιο του Ντόναλντ Τραμπ για αλλαγή ατζέντας στον δημόσιο διάλογο στις ΗΠΑ. Μακριά από τις γκάφες της κυβέρνησής του, τους εξωφρενικούς δασμούς, την στασιμότητα της οικονομίας, τη δαιμονοποίηση των καλύτερων πανεπιστημίων του πλανήτη, την ανικανότητα να «σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία σε μια μέρα», το τσουνάμι των προεδρικών διαταγμάτων και, φυσικά, το εκρηκτικό διαζύγιό του με τον Ίλον Μασκ.
Το πραγματικό σχέδιο όμως του Αμερικανού προέδρου, το απόλυτο όνειρό του, είναι να κυριαρχήσει ο μιλιταρισμός ως πρακτική και «ιδεολογία» σε κάθε πτυχή της ζωής στις ΗΠΑ – με αρχι-στρατοκράτη τον ίδιο.
Η αφορμή: τα μικροεπεισόδεια της περασμένης εβδομάδες σε δύο γειτονιές λατίνων του Λος Άντζελες, όταν ο κόσμος αντέδρασε σε επιχειρήσεις-σκούπα ένοπλων ανδρών της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων.
Το μέσο: το περιβόητο «Μεγάλo Όμορφο Νομοσχέδιο» (Big Beautiful Bill – εν συντομία «ΒΒΒ«), ένας νόμος που κάνει κυρίως δύο πράγματα. Πρώτον κόβει κονδύλια από το κοινωνικό κράτος, δεύτερον χρηματοδοτεί τους μηχανισμούς καταστολής και απέλασης των παράτυπων μεταναστών – επί τη ευκαιρία, δίνει αυξήσεις στους κάθε είδους ένστολους.
Ο στόχος: να πολλαπλασιαστεί και να απλωθεί το φάντασμα του στρατιωτικού νόμου παντού, ξεκινώντας από την «αριστερή» Καλιφόρνια, μια πολιτεία Δημοκρατική, μεγάλη, πλούσια, ανεκτική στην woke ατζέντα και συμπεριληπτική ως προς την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Θα πετύχει τον στόχο ο Τραμπ; Δύσκολο. Η προβοκατόρικη υποδαύλιση κοινωνικών ταραχών θα φέρει πιθανώς μια περίοδο αναστάτωσης αλλά τα σημάδια για «εμφύλιο στην Αμερική» όπου θριαμβεύουν οι «καλοί» οπαδοί του νόμου και της τάξης, λευκοί, χριστιανοί, ένοπλοι, πλούσιοι και ρατσιστές, παραμένουν ισχνά. Για την ακρίβεια εκτυλίσσονται προς το παρόν μόνο στην οθόνη, σε ταινίες όπως το «American Carnage» (2022) ή το «Civil War» (2024).
Αυτό δεν σημαίνει ότι η φωτιά θα σβήσει μόνη της. Η Ρουθ Μπεν-Γκίατ, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και ειδική στα φασιστικά καθεστώτα, λέει ότι η ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ είναι «ένα κλασικό αυταρχικό τέχνασμα».
«Δημιουργεί μια αίσθηση υπαρξιακού φόβου: ότι η κοινωνική αναρχία εξαπλώνεται, ότι οι εγκληματικές συμμορίες αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Αυτή είναι η γλώσσα του αυταρχισμού σε όλο τον κόσμο», τονίζει. Και εξηγεί: «Ποια είναι η μόνη αντιμετώπιση των ταραχοποιών; Όλη η ισχύς της εξουσίας. Έτσι έχουμε το όραμα μιας Εθνοφρουράς οπλισμένης μέχρι τα δόντια να βγαίνει στους δρόμους σα να βρίσκεται σε εμπόλεμη ζώνη».
Οι Αμερικανοί «πρέπει» να εθιστούν στην ιδέα ενός εσωτερικού εχθρού, είτε είναι οι μετανάστες χωρίς χαρτιά είτε το οργανωμένο έγκλημα και οι συμμορίες, σε συνδυασμό με μια σειρά εχθρών από το εξωτερικό. Οι τελευταίοι, πέραν από τους συνήθεις υπόπτους τζιχαντιστές, τους Κινέζους κόκκινους καπιταλιστές και τους Λατινοαμερικάνους που θέλουν «να καταλάβουν τις πόλεις μας» κ.λπ., μπορεί να είναι ακόμη και οι κακοί σύμμαχοι. Όπως τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ που δεν τα βρίσκουν με τον Πούτιν, δεν πιέζουν την Ουκρανία, δεν βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για την άμυνα αγοράζοντας οπλικά συστήματα made in USA.
Πυρήνες αναταραχής δημιουργούνται και σε άλλες αμερικανικές μεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Ντένβερ η Βοστώνη, το Σιάτλ κ.ά. Προσοχή όμως: περιορίζονται σε συγκεκριμένες γειτονιές μεταναστών, με τις δυνάμεις καταστολής να έχουν συλλάβει λίγες εκατοντάδες ανθρώπους συνολικά. «Το Λος Άντζελες είναι η πόλη-πείραμα του Τραμπ» όπως κατήγγειλε η δήμαρχος Κάρεν Μπέις, Δημοκρατική βεβαίως.
Ακόμη πιο επιθετικός πολιτικά είναι ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της Καλιφόρνιας. Γκάβιν Νιούσομ. «Η δημοκρατία δέχεται επίθεση από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών!» δήλωσε σε δραματικό τηλεοπτικό του διάγγελμα.
Ίσως – λέμε ίσως – οι πολιτικά καθηλωμένοι Δημοκρατικοί να βρουν στο πρόσωπο του Νιούτον τον πρώτο σοβαρό διεκδικητή της προεδρίας στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2028
Προς το παρόν οι υπεύθυνοι των στρατηγικών κινήσεων του Τραμπ (δηλαδή όσοι μιλάνε μαζί του και του λένε «ναι»…) εκτιμούν ότι η όλη αναστάτωση θα φέρει πολιτικά οφέλη. Η αντιπολίτευση του Νιούσομ, οι τηλεοπτικές εικόνες των καμένων αυτοκινήτων και οι διαδηλωτές που πετούσαν πέτρες και ανέμιζαν σημαίες του Μεξικού, ενίσχυσαν την εκστρατεία του Λευκού Οίκου για το νομοσχέδιο ΒΒΒ, το οποίο εγκρίθηκε με πλειοψηφία μόλις μίας ψήφου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και η έγκρισή του από τη Γερουσία εκκρεμεί.
«Θεωρούμε ότι οι ταραχές στο Λος Άντζελες προσφέρουν μεγάλες πολιτικές ευκαιρίες. Πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ όσων πρεσβεύουν οι Ρεπουμπλικάνοι, έναντι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, των βανδάλων και των Δημοκρατικών που τους υποστηρίζουν», δήλωσε ανώνυμα στο Axios ανώτερος σύμβουλος του Λευκού Οίκου.
«Είναι το καλύτερο μάρκετινγκ για το BBB. Κατέδειξε πόσο κρίσιμο ζήτημα είναι να αυξήσουμε την χρηματοδότηση για την ασφάλεια των συνόρων και να πλήξουμε τη μετανάστευση», δήλωσε ο Άντριου Κόλβετ της (ακρο)δεξιάς δεξαμενής σκέψης Turning Point USA.
Πέρα από κάθε πολιτική ανάλυση, την σημερινή εικόνα του Τραμπ, ενός μάστορα των εντυπώσεων και αρχιερέα της βίας της εξουσίας, «σκιτσάρει» εξαιρετικά στην εφημερίδα Guardian ο Ρόμπερτ Τάιτ. Σημείο αισθητικής αναφοράς είναι τα…φωτιστικά οροφής disco ball των seventies.
«Λίγο πριν αποχωρήσει από τη σκηνή στο στρατόπεδο Fort Bragg στη Βόρεια Καρολίνα, όπου εκφώνησε πύρινο αντιμεταναστευτικό λόγο», γράφει ο Τάιτ, «ο πρόεδρος τραγούδησε με ενθουσιασμό τον αγαπημένο του ύμνο: το «YMCA» των Village People. Κέρδισε τις πιο ενθουσιώδεις ζητωκραυγές του ένστολου ακροατηρίου όταν χόρεψε παιχνιδιάρικα τον χαρακτηριστικό του μικρό «χορό» κουνώντας νευρικά τις γροθιές του μπρος-πίσω. Είναι χορός εμπνευσμένος από μακρινές αναμνήσεις, από τα ξενύχτια στο «Studio 54» της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια, έφυγε από τη σκηνή, σαν κάποιος γερασμένος, δυστοπικός βασιλιάς της ντίσκο…».
