Είναι δυνατόν ένας 33χρονος κεντροαριστερός τοπικός βουλευτής, «σοσιαλδημοκράτης» με την ευρωπαϊκή πολιτική ορολογία, άγνωστος μέχρι πρότινος, να έχει βάλει στα σοβαρά πλώρη για να γίνει δήμαρχος στην πόλη του Ντόναλντ Τραμπ;
Μπορεί στη Νέα Υόρκη να ανάψει η σπίθα της ανανέωσης του Δημοκρατικού Κόμματος μετά την καταστροφική επιλογή της Κάμαλα Χάρις ως υποψήφιας προέδρου των ΗΠΑ και την γάγγραινα της εξάρτησης του κομματικού κατεστημένου από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα;
Θα ξαναθυμηθούν οι Δημοκρατικοί τους σκληρά εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τις οικογένειες, τις κάθε είδους μειονότητες, τους αποσυνάγωγους απ’ το φαγοπότι του μεγάλου κεφαλαίου και «όλους αυτούς που έχει ξεχάσει» όπως καταγγέλλει ο γέρο-Μπέρνι Σάντερς;
Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά μπορεί να είναι θετική, λένε όσοι αναθάρρησαν από τη νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών ενόψει της εκλογής δημάρχου που θα γίνει στο «Μεγάλο Μήλο» στις 4 Νοεμβρίου 2025 . «Yes we can» που έλεγε και το σύνθημα του Μπαράκ Ομπάμα, και μάλιστα με κινητοποίηση της βάσης, χαμηλά έξοδα για προεκλογική εκστρατεία και στοχευμένες, κατανοητές από όλους προτάσεις.
Ο θρίαμβος του Μαμντάνι, γιού ενός πανεπιστημιακού και μιας σκηνοθέτριας, σηματοδοτεί την άνοδο μιας νέας αμερικανικής Αριστεράς. Το πού ακριβώς θα καταλήξει αυτό το νέο κύμα, το πρώτο μετά την σαρωτική επάνοδο του Τραμπ στον Λευκό Οίκο μένει να φανεί.
«Είναι μια σεισμική μετατόπιση στην πολιτική των ΗΠΑ» εκτιμά αισιόδοξα ο Σιν Τζέικομπς, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο The New School στη Νέα Υόρκη. «Η νίκη του πολιτειακού βουλευτή με καταγωγή από την Ινδία και την Ουγκάντα επιβεβαιώνει αυτό που χτίζεται σιωπηλά εδώ και χρόνια: μια νέα πολιτική μεταναστών της εργατικής τάξης, ριζωμένη στην κοινωνική οργάνωση, στην αλληλεγγύη και στην κριτική κατά της ανισότητας – όλα αυτά στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος» τονίζει.
Η εκστρατεία του Μαμντάνι δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής. Μεταξύ άλλων προτείνει:
– πάγωμα των ενοικίων
– δωρεάν μεταφορές στις δημόσιες συγκοινωνίες
– δωρεάν παιδικούς σταθμούς για παιδιά έως έξι ετών
– δημοτικούς λαχανόκηπους και δημοτικά σούπερ μάρκετ, με προϊόντα που θα διατίθενται σε χαμηλές τιμές
Η νίκη του αποτελεί έμπρακτη αποκήρυξη της επιρροής των μεγάλων εταιριών και της διαφθοράς.
Ήδη ο Ελληνοαμερικανός Τζον Κατσιματίδης, βασιλιάς των σούπερ μάρκετ, απείλησε ότι θα μεταφέρει αλλού τις επιχειρήσεις του αν εκλεγεί δήμαρχος ο Μαμντάνι γιατί «κανείς δεν θα μπορέσει να ανταγωνιστεί τα δημοτικά σουπερμάρκετ».
Όσο για τη διαφθορά, κάτι κατάλαβε ο εσωκομματικός αντίπαλος του Μαμντάνι, ο Άντριου Κουόμο, ο οποίος εμπλέκεται σε σεξουαλικά σκάνδαλα και οι ψηφοφόροι του γύρισαν την πλάτη παρά την στήριξη που του παρείχε η κομματική δεινόσαυρος Χίλαρι Κλίντον και παρά τα 25 εκατομμύρια δολάρια που του στοίχησε η εκστρατεία του.
Αυτό το κίνημα δεν περιορίζεται στη Νέα Υόρκη. Στο Κογκρέσο, η Ιλχάν Ομάρ – πρόσφυγας, πρώην φύλακας ασφαλείας και κόρη Σομαλών μεταναστών – έχει βοηθήσει στον καθορισμό αυτής της νέας Αριστεράς του Δημοκρατικού Κόμματος.
Μαζί της είναι η Ρασίντα Τλάιμπ, η πρώτη και μοναδική Παλαιστίνια Αμερικανίδα που εξελέγη στο Κογκρέσο.
Η Τλάιμπ, η Ομάρ και η Μαμντάνι αντιπροσωπεύουν μια πολιτική που διαμορφώνεται όχι μόνο από την τεράστια κοινωνική ανισότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και από προσωπικές ή προγονικές εμπειρίες ανασφάλειας, φτώχειας και καταστολής στον παγκόσμιο Νότο. Έχουν αναδειχθεί ως τα δημόσια πρόσωπα μιας ευρύτερης τάσης: Πολιτικοί με μεταναστευτικό υπόβαθρο που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά μιας ανερχόμενης, ριζοσπαστικής δημοκρατικής Αριστεράς.
«Σε ένα έθνος που ταλανίζεται από την ξενοφοβία και την ανισότητα της εποχής Τραμπ, αυτοί οι νέοι ηγέτες προσφέρουν μια ελπιδοφόρα εναλλακτική λύση. Καλλιεργούν την αλληλεγγύη κόντρα στα τεράστια κοινωνικά χάσματα: μεταξύ μεταναστών και ντόπιων, μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, μαύρων Αμερικανών και νεοαφιχθέντων Αφρικανών, και των απογόνων δεύτερης γενιάς μεταναστών από αλλού – βασισμένοι όχι στην αφομοίωση, αλλά στον κοινό αγώνα» εξηγεί ο καθηγητής Τζέικομπς.
Όπως σημείωσε πρόσφατα ο πολιτικός θεωρητικός Κόρεϊ Ρόμπιν, ο Μαμντάνι είναι ένας «ευτυχισμένος πολεμιστής»: λεπτολόγος και προσγειωμένος, δεν φοβάται να συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο για την πραγματική ζωή και τα προβλήματά της.
Το ότι είναι μουσουλμάνος και Νοτιοασιάτης έχει τεράστια σημασία σε μια πόλη και ένα έθνος που διαπλάθεται ξανά σήμερα από την παγκόσμια μετανάστευση. Αντιπροσωπεύει ένα ριζοσπαστικά δημοκρατικό μέλλον το οποίο οι συντηρητικοί Αμερικανοί, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, δεν μπορούν ούτε να αποτρέψουν ούτε να κατανοήσουν.
